W opracowaniu „Ludzka Linia Ewolucyjna. Dalsza praca nad duszą zbiorową polski i koniec Matrixa dusz” napisałem, cytuję:
„Trochę to wyglądało tak, jakbym wskazywał miejsca, w których największe duchowe systemy i postacie pozostawiały otwarte drzwi dla wpływów, które później trzeba było oddzielać: buddyzm i jego oświecenie, Rudolf Steiner z jego nieuwolnionym uwielbieniem dla Lucyfera, Robert Monroe z jego nieco „dziecinnymi” przekonaniami i negacją reptilian oraz wpływów duchowych, czy Łazariew za zbyt dosłowne odczytywanie karmy Metatrona i projektowanie tego na cały kosmos. Nigdy jednak nie było to skierowane ku temu, żeby komuś umniejszyć. Chodziło o to, żeby pokazać, jak wielkie spustoszenie w świadomości ludzkości podtrzymywało Białe Bractwo, Metatron i Lucyfer – bo to oni w głównej mierze kierowali „ścieżkami duchowymi ludzkości”.
Tymczasem pierwsze opracowania o duszy, Źródle i systemie karmy pochodzą z naszego kraju. Pierwsze informacje o pracy z duszami i monadami – również. Pierwsze opracowania o Superklastrze, Absolucie i naszym miejscu w całym „początku wszechrzeczy” – nie inaczej, pochodzą z naszego kraju, od naszego rodaka. Ode mnie. Jednak te głęboko ukryte, działające podprogowo postawy karały, deprecjonowały, wypychały i przykrywały mnie. „Siedź cicho. Zostaw to mądrzejszym od siebie.” Gdzie mądrzejszym? Którym? Jakim? Czemu wszyscy uciekają od swojej duszy, części subtelnej i monady – od pierwotnej duchowości, bo nie ma innej duchowości, jeśli ona nie zawiera kontaktu z duszą i tym, co prawdziwe, a nie abstraktami umysłu oświeconego lub pseudo-duchowości ubranej w gnozę, nihilizm i ścieżki zaprzeczające temu, skąd pochodzimy i kim jesteśmy.
Myślałem, że „coś jest ze mną nie tak”, ale to działało pole narodowe i pole rodzinne. Jak lepiący się miód, tworzyły dystans i zmieniały odbiór mnie samego. Tyle razy przeklinałem swoje zaawansowane sesje, prace i opisy duchowej rzeczywistości, bo czułem, że każdy z nich zmniejsza liczbę osób, które to przeczytają i zrozumieją. A tak właśnie chciało pole narodowe i ród. Tak działały stare wzorce wdrukowane w nas i w przestrzeń, w której przyszło nam żyć. Mieliśmy widzieć we własnej pracy nie coś nowego, nietuzinkowego czy odkrywczego, ale coś, co zostanie szybko wygrabione przez innych, wykorzystane i zabrane.
Przez lata zastanawiałem się nad tym mechanizmem i dopiero teraz go w pełni zrozumiałem. To nie była zwykła zazdrość i odrzucenie. To był głęboko zakodowany, zbiorowy program przetrwania, który automatycznie atakował każdego, kto zaczynał być zbyt widoczny, zbyt silny lub zbyt przełomowy – bo taka widoczność historycznie kojarzyła się z zagrożeniem dla całej grupy. A przecież to, co opisałem i zrobiłem dotyczy i dotyka całej ludzkości. Biednego i bogatego, zdrowego i chorego, tego, kto żyje i tego, kto przyjdzie.”
Muszę powiedzieć, że zapomniałem o tym odkryciu, które nastąpiło dopiero po konfrontacji z podświadomością zbiorową kraju przedstawioną w tamtym opracowaniu. Zresztą była to trzecia część większej pracy, bo: Polska dusza zbiorowa. Koniec adaptacji i początek wolności od wzorców oraz Pola narodowe Polski, Rosji, Niemiec. Wolność od karmy dla tych krajów i ludzi. Prezent, ogromny dar, ale i nauka.
I teraz, kiedy wracam po kilku miesiącach i słyszę historie ludzi, którzy są rozczarowani rozwojem, duchowością, tematami ezoterycznymi – jestem zaskoczony i nie rozumiem. Przecież ten rodzaj i skala uwolnień nie byłyby możliwe, gdyby nie opracowana i zaprezentowana przeze mnie metoda rozwoju i pracy. Popatrzmy.
Wszystko.. to już było
Ludzie mówią, że weszli na ścieżkę duchową. Słucham? W 2007 roku pojawiły się pierwsze artykuły o duszy, a nawet największy wówczas nauczyciel Leszek Żądło nie chciał o tym słyszeć, bo tylko powtarzał swoje farmazony: „Wyższe Ja jest doskonałe”, „Wyższe gęstości są doskonałe”. Jednocześnie miał czelność mówić o upadku aniołów i aniołach wcielonych w ciało. To, co się do jasnej ciasnej wcieliło – on czy jego dusza? Kiedy zadawałem pytania: czy dusza jest podświadomością, czy dusza to ciało astralne, gdzie są dusze, w jakich gęstościach – jak badacz szukałem i znalazłem. Środowisko nie zaakceptowało i do dzisiaj to czuję. Po dwudziestu latach. Fenomen w zachowaniu czy tak potwornie wielki strach przed samym sobą. I to nazywamy duchowością? Czego się boimy?
Ludzie ciągle mówią, że są rozczarowani duchowością, ale oni nie są rozczarowani duchowością, bo nie można być rozczarowanym tym, co głębokie – są rozczarowani fasadą, do której weszli, do sklepu z paciorkami, technikami, metodami i tym, co udaje duchowe, co udaje, że zawiera ducha i duszę. A nie ma tam nic poza abstraktami lucyferycznymi czy zwykłą głupotą ubraną w kolorowe świecidełka – jak dwadzieścia lat temu było z NLP, gównem ubranym w złoty papierek. I to mówili sami nauczyciele tych technik. Po prostu weszli do „NLP duchowego” i nawet nie zauważyli, ale taka ich karma, bo co innego.
Kontakt z duszą i częścią subtelną to może być najtrudniejsza rzecz do wykonania w życiu. Nie chodzi jednak o trudność, ale o podróż, która zbliża, bo ona kasuje wszystko, co nierzeczywiste, sztuczne, nie działa, jest urojeniem, abstrakcją i skutkami Białego Bractwa, wpływu lucyferycznego na duchowość i wpływu umysłu oświeconego na duchowość. Nie tylko, bo przecież Bławatska ze swoim towarzystwem, a potem Alice Bailey – o czym już wspomniałem – dała, nieświadomie, podstawy dla ruchu New Age. Ruch Nowej Ery, Nowej Duchowości można porównać do nowych butów największych marek. Piękne, ale człowiek się zastanawia, czy ich potrzebuje. Potem przychodzą podróbki z Chin czy Indii. Niby to samo, ale okazuje się, że to jest to samo, bo tam zostały wykonane oryginały. Człowiek jednak ciągle się zastanawia, bo przecież wszyscy noszą nowe buty, modne, dobrze uszyte, prestiżowe. Człowiek jest istotą stadną, droga umysłu oświeconego, jogi, guru-jogi, non-dualna czy ezoteryczna na przestrzeni dziejów – gromadziła i grupowała. Jednak kiedy w ciszy masz usiąść i poczuć duszę czy część subtelną – tego wielu nie chce. Tylko czy naprawdę nie chce, czy tak została nauczona ludzkość, żeby unikać, bo tym wibrują właśnie prestiżowe buty znanej marki, jak aktywna franczyzna w każdym wielkim mieście. Franczyzna nie mówi: twoja dusza to, twoja część subtelna tamto, twoja monada i każda z tych jaźni ma swoje problemy, wzorce i ładunek karmy. Franczyzna mówi: ty jesteś centrum świata, twój umysł, twoja głowa, twoje JA jest centrum wszechświata i dodaje: tak, twoja esencja jest doskonała, tylko uświadom to sobie. No cóż – dużo energii zostało w to skierowane, ogrom, żeby nie wyjść poza kurtynę.
Długo o tym myślałem, miałem na to dużo czasu, bo ponad dwadzieścia lat. I chyba mogę to odnieść tylko do swoich początków. Ja w 2007 roku, ale i wcześniej, kiedy czytałem pierwsze dzieła teozoficzne, przed 2000 rokiem. Uciekałem, po prostu uciekałem, bo nie radziłem sobie w życiu, szukałem ukojenia, a oświecenie stało się celem, który miał nadać sens temu, co fizyczne, trudne, samotne. Później okazało się – i może to jest to współczesne rozczarowanie, bo człowiek nie szukał duchowości, głębi, nie szukał siebie – szukał ucieczki ubranej w dobrą formę, piękny tekst, charyzmatycznego przywódcę, ale znalazł rozczarowanie, ego, pychę, pieniądze, hierarchie i sektę. Każdy sam wie, czego szukał i co znalazł. Wiele razy pracowałem z ludźmi, którzy – jak mówili – robili całe tournée po kraju i świecie. I wiele razy powtarzali to samo: „Ci nauczyciele sami potrzebują pomocy”. Ja nie wiem, ja nie jeżdżę, nie szukam, nie jestem na konwentach, nie jestem zapraszany na wywiady, żeby opowiedzieć o tym, co piękne, o metodach pracy, jakie stworzyłem, o budowie świata subtelnego, o pięknie tego, co w nas i skąd pochodzimy. Nie wiem, czym ludzie się interesują. Nie uczestniczę w całym tym szumie. Kiedy pisałem „Esencja i powrót do Źródła Miłości. Współczesny PsyOp duchowy”, musiałem wejść w to gniazdo, żmija na żmiji, bo ludzie wyrywali moje badania, wyrażenia, których używałem często jako pierwszy w kraju, w wielu przypadkach na świecie, żeby opisać coś nowego. I tworzyli historię, która była tak oderwana od rzeczywistości, że głowę urywało. Urywało i potem należało jej szukać. Ale ci ludzie nie szukali tej głowy, oni mieli ją bardzo wysoko – dziesiątki, setki tysięcy ludzi wokół. Taki to już wie, on nie szuka.
Kiedy zadawałem pytanie: „Czemu przyjacielu nie przyszedłeś od razu. Tylko zrobiłeś tournée po kraju i świecie, które zajęło ci dwa (niektóre przypadki trzy do czterech lat). Wiedziałeś o mnie i dopiero na samym końcu – jesteś?” Nie było odpowiedzi. Zrobić wszystko, wszędzie, ale pogadać z Nikodemem, wniknąć w to, co przedstawia, nie, nie, to ostateczność. Jak mam się z tym czuć jako człowiek, który od dwudziestu lat daje za darmo opracowania i był pionierem w tak wielu duchowych tematach. Potem nagle ten sam człowiek mówi po pracy na żywo: „Duchowość w ciele, ja czuję, widzę, moje ciało przeżywa to, co wyżej. Pierwszy raz mam takie odczucie”. Nie zawsze jest tak prosto, bo człowiek nabudowany, inicjacja na inicjacji, całun na całunie, przekonanie na przekonaniu i kamień na kamieniu, a głowa pełna filozofii – taki człowiek nigdzie nie dociera, bo on już wie.
Dusze niezłe ziółka potrafią być
Dusze też mają swoje za uszami, więc odciągają swoje wcielenia od tego, co przedstawiam. Nie chcą pracować, bo dla nich człowiek sobie może myśleć, że jest centrum wszechświata i wszystko z jego umysłu, z JA, sobie stworzy. Dusze lubią być za kurtyną, ale tylko takie, które się boją, mają coś do ukrycia. A przecież to człowiek może zdjąć karmę z siebie i z nich, nie inaczej. Taka jest zasada.
Jest inna rzecz.
Dużo w tym niewidzeniu mnie jest mojej winy, bo nie jestem tak dostępny jak inni ludzie, nie dlatego, że chcę, ale dlatego, że tak moje życie zawsze wyglądało. Badania 2007–2013, badanie różnicy między częścią subtelną a duszą 2015 do 2019. Następnie okres przebudów 2019 do 2026. Wychodzenie spod wpływu lucyferyzmu, narcyza, ale jednak walki duchowe kosztowały mnie najwięcej. Nawet jeśli chciałbym coś napisać więcej, sprzedać, promować – nie miałbym czasu. Albo praca duchowa dla wszystkiego, albo regeneracja po pracy z klientem. A jeszcze przedstawić coś, napisać na stronę. Często nie mam siły wstać, ale nie dlatego, że nie mogę – dlatego, że tyle to wszystko kosztuje.
Wiele z tego już się skończyło, minęło, odeszło jak śnieg, ale kiedy ludzkość dopiero zaczyna temat części subtelnej i duszy, ja dawno jestem gdzieś indziej – Undae, Origo, Prajednia, Immensum. To nowe terminy dla wszystkich nas, ale to różnica kolosalna. I nie jest mi łatwo skupić się na tym, co jest podstawą, bo – powtórzę – ona nie jest łatwa, ale fantastyczna dla wszystkich istot, dla każdego człowieka, bo trzeba zmienić swój sposób myślenia i podejść do tego, co duchowe. Duchowe – to w Tobie, ale nie w głowie, nie w myślach, lecz w czuciu, w sercu, w życiu. Dusza zaplanowała twoje życie, nie ty. Przestań skupiać się na „JA”, tak tylko narcyzm rośnie i jeszcze ciężej przyjąć duszę jako coś, co jest bardziej sprawcze i było przyczyną Ciebie. O, może dlatego ludzie boją się dusz, bo tracą kontrolę. Ale kontrolę na ścieżce duchowej i tak musisz porzucić, inaczej to nie jest droga tylko ścieżka, jaką sam sobie wydeptujesz i mówisz: byłem, zbadałem, widziałem. No – gratuluję, tylko zobacz, czy nie masz modnych butów znanej marki, bo pewnie jeszcze zapasowe w szafie czekają. Tak, na wszelki wypadek. Z takim podejściem – dotknięcie części subtelnej i zobaczenie siebie, jak się zachowujemy subtelnie, a nie fizycznie, czy zrozumienie gatunku duszy, jej historii, często ciężkiej i traumatycznej, nie będzie proste, bo ty chcesz rozwiązań, ulgi, a praca z jaźniami naszymi – wymaga wspierania ich, ale tylko na początku, bo potem one nam dają.
Czy to, co duchowe nie dotyczy – powrotu do domu, w miejsce szukania przewodnika, proroka, ścieżki, religii, wybrania, ojca, matki? Jak to można osiągnąć? Jaka droga prowadzi do domu? Żadna, nie ma takiej i nigdy nie powstała. Jedynie można poznać siebie, czyli swoje pochodzenie, naturę – duszę i duszę otworzyć na monadę. Wtedy tak – jak w przypadku pracy z Elvisem Presleyem – wrócił do domu. Jak praca z jego córką – Lisą – powrót do domu. Co prorok New Age by zrobił w tym temacie? Otworzył tunel do Źródła. I gdzie ten tunel by ich doprowadził? Do Źródła, czyli gdzie? Jaka gęstość? Jak struktura? Ile energii ma tunel i czy nie zostanie przekierowany. Ludzie tunele tworzą w odprowadzaniu – to nie jest głupota, to nie jest infantylność, to łudzenie i oszukiwanie siebie i innych wokół, to dodawanie sobie mocy w miejsce poczucia się bycia małym. Duchowe i astralne pozwoliło ludziom – poczuć siłę, kreatywność, bo w życiu jej mało lub nic. Pstrykają palcami w pracy, mantrują i całe nieba są budowane a ciało nic nie odczuwa. Trzeba nauczyć się krok po kroku jak pracować duchowo, jak się poruszać, jakie są prawa i zasady. Co zrobiłeś w tym kierunku oprócz zajmowania się traumami i szukania dziury w całym? Ile zamieniłeś słów z duszą czy częścią subtelną? Pewnie o duszy myślisz w sposób religijny albo ciągle wybrzmiewa puste słowo: esencja jest doskonała, ona już wie.
Ładny salon, wszystko się świeci i pachnie, ale pusto
Siedziałeś pewnie na krześle i myślałeś, że to jest właśnie rozwój, to jest to. Tylko, co Ciebie doprowadziło do tego krzesła w tym salonie? Co w Tobie spowodowało, że dotarłeś tam, gdzie jesteś, a nie gdzieś indziej? Coś musiało być w Tobie. Szyld? Wszyscy mieli takie same buty? Wypełnione sale po brzegi? Szybkie ukojenie bólu? Coś musiało być, co? Szukamy na już, na wczoraj, boli lata – ma przestać teraz.
Inna rzecz dotyczy „zbieraczy informacji”. Skaczą od kanału do kanału, od grupy do grupy, słuchają wszystkiego, jak leci. Zbierają na teraz, do szafki pakują, muszą wiedzieć. Wszystko w głowie, nic w czuciu, widzeniu lub żadnej selekcji. Konsumpcjonizm duchowy, zamiast zatrzymać się w jednym miejscu i eksplorować do końca, człowiek skacze, jak Dorosłe Dziecko Alkoholika, szuka bodźców, emocji, przeżyć. Ja od szesnastu lat nie słucham, nie oglądam żadnych kanałów duchowych, ezoterycznych. Do 2010 roku przeczytałem ogrom książek, w przedziale 2007–2011 badaliśmy różne metody duchowe, terapeutyczne, klasyczne, jak leci – wszystko za pomocą swojego widzenia i czucia i pracy z duszą. Włos się jeżył nie tylko na głowie, ale najgorsze miało przyjść po 2012 roku. Nie paru nauczycieli duchowych w kraju, dziesiątki tysięcy oświeconych, przebudzonych, fantastycznych, jeden lepszy od drugiego. Obecnie dla człowieka czasy są trudniejsze w tym temacie, bo zanim dotrze do źródła, wartości, przejdzie przez kopie, imitacje, sprzedawców – bo jak pisał Platon, politykiem jest sprzedawca, mędrcem ten, kto nie handluje tym, co widzi. Sprzedawca napełnia salę, mędrzec często zostaje sam. I dlatego większość ludzi woli sprzedawcę. Prawdziwie i bolesne jednocześnie.
Ale dzięki tej ciszy, braku niesienia medialnego – mogłem w końcu skończyć dwa dzieła swojego życia: Duchowy Matrix i Przekroczyć Immensum. Trylogia Bogowie – Cień bogów, Zmierzch bogów i Upadek bogów – to walki duchowe z największymi i odblokowanie naszego Uniwersum. Poza Dualnością to podsumowanie czternastu lat pracy nad wzorcami białymi i ciemnymi. Duchowy Matrix to najbardziej potrzebny poradnik duchowy dla ludzkości. Przekroczyć Immensum to najdalsza eksploracja duchowa, która dociera na sam początek. Przeżycie nie do opisania, ale jedna z najbardziej wymagających pozycji – chodzi tu o stopień przeżyć, emocji, wysiłku i roboczogodzin. I wszystko napisane przez człowieka dla człowieka. Nie wygenerowane przez Chata z syntezy tego, co inni stworzyli.
Chciałbym się podzielić wieloma odkryciami, dlatego wiele rzeczy zostawiam w opracowaniach czy sesjach. Dlatego podzieliłem na trzy poziomy: Sesje i Uwolnienia,Top Praca Duchowa, Mój Dar dla Nas i Uniwersum. Skala za każdym razem rośnie, ale nie ma działu ważniejszego lub mniej istotnego, bo wszystko tutaj się liczy, każde wyzwanie – to najmniejsze i to, które dotyczy czegoś najdalszego. Wszystko to jest ważne, jak pierwsze kroki dziecka ku dorosłości.
Publikuję również swój styl pracy, który zależny od rodzaju i głębokości wyzwania. Wielu ludzi tego podejścia się boi, przez krytykę, porównanie, ocenę lub strach kradzieży sposobu pracy, stylu pracy, podejścia do mechanizmów obronnych. Tak – mnie się to zdarza cały czas, że ktoś bierze część i zamyka to w „swojej metodzie”. Dla mnie w ogólnym rozrachunku to dar dla czytelnika – jedno pytanie, podejście, historia w danej sesji, potrafi wiele zmienić w nas samych. Nie wiem jak znajduję czas, żeby dodać jeszcze komentarze w kwadratowym nawiasie, ale uczyć trzeba na różne sposoby.
Został nam inny temat. „Kij w tyłku”. Tak, w przedziale 2007–2013 mój kij był długi, poważny, miałem przekonanie, że metoda, którą wówczas stosowałem, była najważniejsza na świecie, a potem przeprowadzka do Warszawy i zderzenie z rzeczywistością. Koniec życia w aszramie, w badaniach – należało połączyć duchowe z fizycznym, motywacyjne z ezoterycznym, ciało z duszą. Łatwe nie było, oj, nie. Taki odleciały gościu – tak widziałem siebie w tamtym okresie, ale cały czas badałem, obserwowałem reakcje, uczyłem się, zadawałem celne pytania i modyfikowałem. Dopiero to doprowadziło do przekroczenia sufitu monad, które na poziomie gęstości Adi wydawały się doskonałe. Doskonałe były – w ukrywaniu swojej historii, hierarchii i zależności. Już nie tylko praca z duszą lub częścią subtelną, ale z monadą. To zmieniło wszystko, bo otworzyło zaraz drzwi tego, co jest powyżej, czym jest Uniwersum i jak Źródło Miłości zamieniło się w Klaster (Superklaster / Panklaster / Klaster Jedniowy) i skąd pochodzi większość nas. Odkrycie Absolutu Klastra. Następnie jeszcze dalej – w kierunku Prajedni i tego, co nazwałem Prałożem. A to był dopiero początek, ale bez spoilerów. Chodzi o to, że podchodzimy do metody, swoich technik z czcią i nabożnością. Jak raz się do czegoś przykleimy, to już tak zostaje, jakby ego się zrastało z nazwą, funkcją lub rolą. Lepiej to traktować jak podróż, jak w moim przykładzie – byłem otwarty, ciągle szukałem, fakt w ogromnej samotności i niezrozumieniu, ale małymi krokami, krok po kroku. Wszystko w celu: jak służyć człowiekowi, co może nas rozwinąć, ale też gdzie jest moje miejsce w porządku wszechrzeczy i co jest dalej, dalej, dalej.
Panteizm w umyśle oświeconym
Nie ostatni temat, ale poważny, który już poruszyłem w szalenie ważnym uwolnieniu ścieżki umysłu oświeconego, w opracowaniu pt. Już jesteś, nie szukaj. Konfrontacja z umysłem oświeconym i lucyferycznym impulsem Wschodu.
Tutaj rozbierzemy to w prosty sposób, z którym zetknąłem się już w 2007 roku. Jak ktoś pamięta moją historię byłem apologetą katolickim, uczyłem się jak bronić wiary, ale nie tylko – jak wygrywać dyskusje i punktować oponenta. Tak wyostrzył mi się umysł, ale nigdy tego nie wykorzystałem przeciwko drugiej osobie, a wielu mówiło, że dobry byłbym w reagowaniu na przekonania, ścieżki, wysrywy innych. Nie. To nie moja droga. Jednak popatrzmy, z czym się mierzy wielka ilość osób na swojej drodze duchowej, cytuję O. Verlinde:
„Celem wszystkich technik orientalnych jest odnalezienie absolutu, boskości, doprowadzenie do jedności czyli tzw. fuzji, o której będzie mowa później. (…) Głosi się panteistyczną naukę, że wszystko jest Bogiem. Zaciera się granicę między samym Bogiem a stworzeniem. Tak więc wszystko jest przejawem Boga: roślina, krzesło. Nie można zeń wyjść, gdyż jest to sfera zamknięta. Możliwa jest natomiast swoista ewolucja wewnątrz tego jestestwa, w którym tkwimy. W człowieku sprawa wygląda następująco: również ja jestem bogiem, co mam sobie stopniowo uświadomić. Bóg – według tych poglądów – nie jest osobą, lecz zasadą, mocą, siłą kosmiczną. I ja muszę zatem przebić się przez złudzenie odrębności mojej osobowości i wtopić się w całość otaczającego mnie świata – zespolić się, zjednoczyć z nim. Tak więc ceną – jaką należy zapłacić za dotarcie do tak rozumianego boga – jest wyrzeczenie się swojej osobowości, swojego „ja” i wtopienie się w „bożą”, otaczającą nas energię. Trzeba sobie dobrze uświadomić, że u podstaw praktyk orientalnych leży odrzucenie Boga osobowego. Wymieniane w hinduizmie bóstwa – np. triada: Wisznu, Brahma, Sziwa – są w gruncie rzeczy zasadami. Nie ma tu mowy o istotach-osobach. Akcentuje się jedność. Ona jest najważniejsza: stoi ponad wszelkim zróżnicowaniem. (…) Jak już zaznaczyliśmy, bazą teoretyczną praktyk wschodnich jest panteizm, czyli pogląd, że wszystko jest bezosobowym bogiem. To zaś prowadzi do wyzbycia się własnej osobowości. Jeżeli bowiem bóg ma być jedną całością, muszę się wyzbyć swego wymiaru osobowego, własnej odrębności, inności i wtopić się w energię kosmiczną, która objawia się w wielości otaczających nas bytów. Wyzbycie się własnej osobowości i wtopienie w energie kosmiczne, czyli fuzja z nimi, jest celem technik orientalnych. Są one zespołem ćwiczeń fizycznych, zmierzających do opanowania energii fizycznej i umysłowej. Techniki te doprowadzają do czegoś w rodzaju utraty świadomości, do wtopienia się w energie kosmiczne, do zespolenia się, fuzji z „całością”. Jest to zatem doświadczenie o charakterze bezosobowym: wtapiam się i gubię w świecie, który nie ma nazwy. Chodzi jednak nie tylko o zjednoczenie się z otaczającym światem i jego siłami. Trzeba ponadto zespolić się ściśle ze swoim mistrzem, gdyż osobowa relacja między uczniem i nauczycielem również uważana jest za dualizm domagający się ostatecznego przezwyciężenia. Prawda ostateczna jest ponad relacją osobową. Widać zatem, że cechą charakterystyczną tego systemu jest depersonalizacja, czyli dążenie do wyzbycia się odmienności, tożsamości – własnej odrębnej osobowości. Bóg nie jest uważany za osobę, a droga do niego prowadzi przez depersonalizację. Drogi proponowanej przez techniki orientalne nie można pogodzić z drogą dochodzenia do Boga, ukazywaną przez judaizm i chrześcijaństwo(..)”1
Człowiek zaczyna rozumieć, czym jest droga umysłu oświeconego: Medytacja Transcendentalna, praktyki adwajty, zen, vipassana w jej radykalnej formie, kundalini joga, techniki „zjednoczenia z kosmosem”, „rozpuszczenia ego”, „wejścia w jedność”, a także wiele współczesnych metod New Age, które pod innym szyldem prowadzą do tego samego – do depersonalizacji, wtopienia się w bezosobową energię i uznania, że „ja” jest iluzją, którą należy przekroczyć.
W 2007 napisaliśmy: „Nie ma czegoś takiego jak oświecenie ani przebudzenie”. Całe środowisko w Polsce nas atakowało. Mieliśmy proste słowa: macie dusze i monady. Monady są zbyt potężne w masie, podobnie jak dusze ciągle się uczą. Nikogo nie przekonaliśmy, bo jak ktoś szuka ucieczki, substytutu – to znajdzie, ale w pewnym momencie dobije do ściany, którą przedstawia Verlinde i to, co przedstawiam na temat ścieżki umysłu oświeconego. Tego na początku nie widać, ale bardziej pilni uczniowie zaczynają kumać, co jest trzy po trzy. I co robią? Wracają do tego, co znają.
Skarbie, ty nie masz wrócić do tego, co znasz – ty masz odkryć siebie, bo jesteś rozszerzeniem duszy, twoja dusza powstała z monady, monady z iskierki, iskierka z Absolutu. Nie cofaj się do teologii religijnej, po prostu przyznaj się – że źle skręciłeś, nie miałeś świateł, szukałeś ucieczki, szybkiego plastra na czoło, bo tak bardzo bolało. I znalazłeś, ale nie mów, że odszukałeś perłę zakopaną w ziemi, bo moje zadanie polegało na przypomnieniu, skąd pochodzisz, bo wtedy sam sobie odpowiesz: dokąd zmierzasz. Nie zrobisz tego z poziomu głowy, osobowego Ja, musisz połączyć siły z samym sobą.
To jest właśnie pycha duchowa, duma osobowa, próżność, bo trzeba uklęknąć i powiedzieć: mam duszę i nie jest taka, za jaką ją miałem. Mam część subtelną i jest taka sama jak ja, ale chyba jej mózgu brakuje i robi głupoty. Mam monadę, jest całkiem rozwinięta, ale jej cele są zupełnie inne od moich. Tam, gdzie ona chce, ja nie mam zamiaru podążać. To jest skutek rozbicia między jaźniami, między tym, co każdy nasz element szuka, chce i czuje. Bez tego być w zgodzie nie masz jak, nawet nie zacząłeś. Możesz odcinać ciało mentalne od reszty ciała, przykrywać białymi energiami transu i mówić, że się oświeciłeś lub się przebudziłeś. Ale nie mów do jasnej ciasnej, że znalazłeś perłę, bo siedzisz w salonie z innymi, którzy kupili to, co najstarsi – planowali, tworzyli, sprzedawali.
Nie mówię, że musiał inny starszy przyjść i rozwalić towarzystwo, ale też się tak stało. Jednak przebijanie się przez głupotę i kłamstwo uważane za prawdę – nie ma większej karmy lub kary, bo nie wiadomo, jak mam do tego podejść osobiście.
Podobnie temat Boga, nieważne jakiej religii. Kiedy zaczynasz pracować z duszą i monadą – masz dostęp do wszystkiego, co znajduje się w danym Uniwersum. To, do czego wierzący się odwołują, to inna monada – zostało to opisane w Poza Dualnością, Zmierzch bogów, Upadek bogów, Duchowy Matrix i dekady było na mojej stronie. Pochodzisz z Absolutu. Absolut się nie wciela, nie tworzy nic poza iskierkami, które przyoblekają się w ogromnej liczbie Uniwersów – w ciała monad. Monady tworzą dusze, dusze – ciało. Następnie masz poziom powyżej Klastra, w którym istniejesz – temat Matni Życia i Prajedni, z której wszystko w Prałożu pochodzi. Nad tym mamy kolejny poziom Immensum, z którego pochodzi to, co nazywam Omne Esse, jest jeszcze „To, co Jest” (Id Quod Est). Wyrażenie „Bóg”, „bóg” jest tak nadużyte na Ziemi, że nie ma sensu go używać, bo odwołuje się do Metatrona znanego jako JHWH, do Sandalfona wcielonego w ciało Jezusa lub Białego, twórcy Chórów Anielskich do którego odwoływał się Jezus. Wszystko to były monady, które zsyłały swoje dusze i tworzyły wcielenia, czyli mówimy o kreacji w Uniwersum. O tym jest trylogia Bogowie – przebijanie się przez to, co zostawili w całym Uniwersum dla niezliczonej ilości istot.
Wiesz, o czym teraz do ciebie mówię? Utkwiłeś, a życie jest bardziej skomplikowane, nabudowane, złożone. Wiele z tych informacji jest na stronie, ale należy czytać uważnie, spokojnie.
I gdyby nie cisza, samotność, wsparcie tych, którzy kochali i byli przy mnie, bo jest parę takich osób – nie byłoby największych odkryć duchowych. Wszystko w ciszy, w poświęceniu. Dlatego zamiast filozofować o Bogu z poziomu osobowego Ja, zapraszam do czegoś prostszego i trudniejszego jednocześnie: do nawiązania relacji z duszą, a duszy z monadą. Dopiero wtedy otwiera się prawdziwa rozmowa o rzeczywistości duchowej. Z samej głowy – pozostajemy odcięci.
Filozofia i prądy duchowe Wschodu nie są tak niebezpieczne, jak pisze Verlinde. One kontynuują ten sam podział dualny jako skutek działania najstarszych istot. Czy religia, czy substytuty duchowe Wschodu – bo tak to nazywam – nieważne, ciągle jesteś daleko od siebie, od swojej części subtelnej, którą masz lub nie, bo są i tacy. Daleko od duszy i tego, co ona nosi w sobie jako historię. A monada nadal daleko od tego, co poniżej eksploruje, zbiera doświadczenia do dalszej podróży. Nieważne jest Wschód czy Zachód, ciągle dalej, ciągle w głowie, ciągle w oddzieleniu. Szaleństwo, ale dopóki jesteś zbieraczem treści, podróżnym szukającym szybkiej drogi – nie dojdziesz do siebie. Będziesz wracał do tego, co znasz, i nazywał to perłą.
Nikodem Marszałek
listopad, 2026 r
1 O niebezpieczeństwach Wschodu – o. Verlinde
PS.
To opracowanie jest również moim pożegnaniem ze starym. Z przekonywaniem, tłumaczeniem, zapraszaniem, czekaniem i wyjaśnianiem. Każdy człowiek i cała jego istota musi przejść swoją drogę – nawet jeśli polega ona na ucieczce, kompulsywnym rozwoju czy szukaniu wrażeń zamiast realnych wydarzeń fizycznych i duchowych.
Przez dwadzieścia lat budowałem drabinę. Tutaj już przestaję. Moja misja skończona.
Skupiam się na pracy z ludźmi. To jest coś, co mnie rozwija i tych, którzy szukali i znaleźli. Strona pozostanie aktywna, sesje będą dodawane, ale nowa treść będzie pojawiać się na nowej, płatnej stronie.
